بهانه ای برای بودن

بهانه 40

yari — Sun, 29 Jan 2012 13:12:54 +0000

میگن سکه آدمها دو رو داره

اما یک رو انگار اونقدر تیره س که نمیشه دید

بهانه 39

yari — Sat, 28 Jan 2012 21:05:00 +0000

به نظر میاد آدمها ی دروغگو بیشتر شبیه یه ظرف خالی اند

هیچ وقت معنی واقعی ندارند

بهانه 38

yari — Fri, 27 Jan 2012 21:26:02 +0000

هرروزکه میگذره توی دنیا بیشتر احساس تنهایی میکنم

چرا کسی مثل هیچکس نیست…

بهانه 37

yari — Thu, 26 Jan 2012 20:56:07 +0000

من واین همه خستگی

هر دو تکیه بر مسند باد!…

بهانه 36

yari — Wed, 25 Jan 2012 20:06:36 +0000

رو قول خدا بیشتر حساب می کنم تا کمک فکری یه دوست !

این جمله یه دفعه به ذهنم رسید همینجوری که تو دنیای وبلاگستان یه چرخی میزدم انگار توی حال و هوای خودم منتظر یه حرفی نوشته ای بودم که یه جوری بوی زندگی بده یا یه حال و هوایی که بشه راحت توش نفس کشید .بعضی نوشته ها به نظر من توی یه چهارچوب بسته وخاکستری …

بعضی نوشته های دیگه انگار توی فضا پخش شدن وبی رنگ !هر چقدر بخوای یه مشت نوشته رو تو دستت نگه داری و به یه معنا برسی محاله…

.توی همه این ناامیدی ها که هیچ سوژه ای برام پیدا نشد .انگار خدا بهم یه قول داد .همونی که حضورش هر لحظه جاریه بدون لحظه ای درنگ…

بهانه 35

yari — Tue, 24 Jan 2012 20:58:50 +0000

میدونم اگه همه دنیا تغییر کنه این موضوع برام عوض نمیشه

رسیدن به هر چیزی که بخوام اما در طولانی ترین و سخت ترین مسیر…

خدایا مثل همیشه به نتیجه خوبی که تو رقم میزنی امیدوارم

بهانه 34

yari — Sun, 22 Jan 2012 19:38:41 +0000

شب سردي است و من افسرده

راه دوري است و پايي خسته

تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم تنها از جاده عبور

دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهاني
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريك است
خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟
صخره اي كو كه بدان آويزم ؟
مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليك غمي غمناك است

سهراب

بهانه 33

yari — Fri, 20 Jan 2012 20:14:07 +0000

برف برف و برف

شاید روی سیاهی ها اندکی سفید شود …

بهانه 32

yari — Thu, 19 Jan 2012 21:29:39 +0000

همه تیله هامو جمع میکنم توی دستم وبا زحمت از نربان چوبی میکشم بالا و لبه دیوار می شینم یهو چکمه قرمزم می افته و همه تیله ها رها میشن ومیرن قاطی برگهای پاییزی درست مثل همه سعی من برای بی باوری …

_______________________________________________________

پی نوشت:

1- هنوز دستام توی یخ زدگی به سر می بره نمیتونم بنویسم حسم هم قاطی تیله ها قل خورد و رفت زیر برگهای پاییزی

2- احساس زندگی هم مثل یه جرقه اومد و نابود شد

3-و فهیمه ، یه قصه یه رویا و شاید یه واقعیت ، خودش میخواد باشه تو نوشته هام و باورهام هر چقدر بیرونش میکنم بازم میاد با همون قیافه 5 سالگی.سمج!…

yari — Wed, 18 Jan 2012 13:34:50 +0000

روزهای امتحان و

چند قدم مونده تا آخر این ترم آخری…